1782 الجود فى اللّه عبادة المقرّبين : در راه خدا بخشش كردن بندگى نزديكان به خدا است . 1783 الخشية من عذاب اللّه شيمة المتّقين : ترس از خدا روش پرهيزكاران است . 1784 ألتنّزهّ عن المعاصى عبادة التّوّابين : پاكيزگى از گناهان و دور گزيدن از آن عبادت به خدا باز گشتگان است . 1785 الحزم تجرّع الغصّة حتّى تمكن الفرصة : دورانديشى اندوه را جرعه جرعه فرو خوردن است تا آنكه فرصت بدست آيد ( و زمان اندوه سپرى گردد ) 1786 ألتّوانى فى الدّنيا إضاعة و فى الأخرة حسرة : كندى در كار جهان از دست دادن و در آخرت موجب اندوه و حسرتست 1787 الكرم بذل الجود و إنجاز الوعود : جوانمردى بخشش را كار بستن و پيمانها را بجاى آوردن است . 1788 أصل الدّين أداء الأمانة و الوفاء بالعهود بنياد ديندارى امانت را پس دادن و پيمانها را بجاى آوردن است . 1789 ألسّيّد محسود و الجواد محبوب مودود : مهتر و سرور رشك برده شده و مزد بخشنده مهر ورزيده و دوست داشته شده است . 1790 الحسود أبدا عليل و البخيل أبدا ذليل : رشكبر هميشه دردمند و بخيل همواره خوار است . 1791 ألجنّة خير مال و النّار شرّ مقيل : بهشت بهترين انجام و دوزخ بدترين خواب گاه است . 1792 المعونة تنزل من اللّه على قدر المؤنة : يارى و وجه خرج از جانب خدا باندازهء اخراجات نازل مى گردد . 1793 المزاج فرقة تتبعها ضغينة : هزل و مزاح جدائى است كه كينه و دشمنى را در پى دارد . 1794 الإفراط فى الملامة يشبّ نار اللّجاجة : در نكوهش بدكار اندازه نگه نداشتن آتش ستيز را تيز كردن است 1795 الجوع خير من ذلّ الخضوع : گرسنگى خوشتر تا خوارى زارى و فروتنى را كشيدن . 1796 القانع ناج من آفات المطامع : مرد قانع از آفتهاى طمعها رسته و بدور است . 1797 الكريم يزدجر عمّا يفتخر به اللّئيم : جوانمرد آزرده مىشود از چيزى كه ناكس بدان مى نازد . 1798 الجاهل يستوحش عمّا يأنس به الحكيم : نادان مى گريزد از آنچه كه دانا به آن خو مى گيرد . 1799 المعروف غلّ لا يفكهّ إلّا شكر أو مكافاة : خوبى بندى است كه آن را باز نكند مگر سپاسگذارى يا پاداش